Nederlandse Documentatie Sociale Zekerheid (NDSZ)
Art. 7:658a, lid 4 definieert het begrip passende arbeid als ‘alle arbeid die voor de krachten en bekwaamheden van de werknemer is berekend, tenzij aanvaarding om redenen van lichamelijke, geestelijke of sociale aard niet van hem kan worden gevergd’. Hoewel deze definitie is ontleend aan het begrip passende arbeid in de zin van de WW, gaat het hier toch om een ander begrip. De positie van een arbeidsongeschikte werknemer die nog in dienst is van een werkgever, is immers niet te vergelijken met die van een werkloze werknemer die na verloop van tijd hoe dan ook weer aan het werk moet. In het kader van de WW moet de werkloze werknemer al vrij snel genoegen nemen met werk dat ligt onder zijn opleidingsniveau. Hoe langer hij werkloos is, hoe minder eisen hij kan stellen. Het gaat er om dat hij zo snel mogelijk weer een baan vindt en niet meer afhankelijk is van een door de overheid betaalde uitkering. Bij een arbeidsongeschikte werknemer heeft de werkhervatting een ander doel. Het gaat er om dat hij werk vindt waartoe hij met zijn beperkingen nog in staat is en dat liefst binnen het bedrijf van zijn eigen werkgever. Het gaat om het behoud van zijn werk binnen de arbeidsrelatie.
Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de regering destijds van mening was dat de definitie algemeen van aard is. Wat in een individueel geval passende arbeid is, wordt aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval beoordeeld. Als de werknemer naar verwachting zijn eigen werk kan hervatten, zal de invulling van het begrip passende arbeid daarop gericht zijn. Als terugkeer op de werkplek niet meer tot de reële mogelijkheden behoort, moet een bredere oriëntatie plaatsvinden. Als leidraad geldt dat het bij passende arbeid moet gaan om arbeid die in redelijkheid aan de werknemer kan worden opgedragen, gelet op onder meer het arbeidsverleden, de opleiding en de gezondheidstoestand, de afstand tot het werk, het loon en hetgeen waartoe de werknemer nog in staat is. Of een werknemer moet instemmen met aanvaarding van arbeid die bijvoorbeeld twee opleidingsniveaus lager ligt dan de bedongen arbeid, zal aan de hand van de omstandigheden waarin hij verkeert moeten worden beoordeeld. Naarmate de arbeidsongeschiktheid langer duurt, komt er op den duur een moment, dat de zieke werknemer concessies moet doen. Wanneer dat moment ontstaat, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Maar ook voor de arbeidsongeschikte werknemer geldt (net zoals voor de werkloze WW’er) dat op den duur arbeid op een lager niveau als passend wordt aangemerkt.